Мне с самого детства нравилась Софи Лорен. Красивая женщина, великая актриса. Она — олицетворение не только итальянского, но и зарубежного кинематографа. Помню, как в детстве вместе с мамой смотрела телесериал «Счастливая странница». Очень переживала за главную героиню в исполнении Софи Лорен – Лючию, вдову с тремя детьми, которая из последних сил выбивается чтобы прокормить семью. В общем, эта одна из моих любимых актрис. И когда младшая сестра на Новый Год подарила мне автобиографическую книгу Софи Лорен «Вчера, сегодня, завтра. Моя жизнь», радости не было предела. Но должна заметить, быстро…
Менің мақалам жақында ғана оқып бітірген «Өлгендер қайтып келмейді» романы туралы болмақ. Авторы Бердібек Соқпақбаев. Менің құрдастарымның ішінде бала кезінде «Менің атым Қожа» фильмін көрмеген адам жоқ шығар. Қазіргі жастарды білмедім. Оларға айтарым — міндетті түрде көріңіздер! Ал, «Өлгендер қайтып келмейді» балалар әдебиетіне жатпайды.

